Riet Brusselaars uit Halsteren presenteert haar tweede boek

Vrijdagmiddag presenteerde Riet Brusselaars in Dorpshuis De Wittenhorst in Halsteren haar tweede boek, 'Aan de slag, hoe ik als blind persoon mijn weg van poppenhoek naar thuiskantoor vond'.

De in Steenbergen geboren Riet heeft haar schooltijd doorgebracht op blindeninstituut De Wijnberg in Grave. Toen ze voor het eerst bij De Wijnberg gebracht werd, dacht men dat ze, naast haar blindheid, ook een verstandelijke beperking had. Dat hadden ze dus helemaal mis en na haar tijd op De Wijnberg ontwikkelde ze zicht verder via een aantal cursussen binnen het volwassenenonderwijs, revalidatiecentrum Het Loo Erf en vakopleidingen.

Uiteindelijk vond Riet werk bij onder andere de Sociale Werkvoorziening en deed ze vrijwilligerswerk bij verschillende instanties voor gehandicapten. Haar eerste boek schreef Riet na een ingrijpende gebeurtenis in haar leven. In 2007 luistert Riet naar de Grote Donorshow van BNN, besloot anoniem een nier te doneren en schreef daar een boek over, 'Mijn Nier Voor Een Nieuw Leven'.

Zes jaar geleden, in de corona periode vond Riet de rust om te beginnen om haar levensverhaal op te schrijven in haar tweede boek 'Aan de slag, hoe ik als blind persoon mijn weg van poppenhoek naar thuiskantoor vond'. De titel dekt de lading. In het boek beschrijft Riet hoe ze als blind meisje vanaf haar jeugd tot nu als volwassen vrouw het leven beleefd heeft en nu, na zes jaar is op 13 maart het boek ook uitgekomen.

Deze vrijdagmiddag in de De Wittenhorst in Halsteren wordt het voltooien en publiceren van het boek gevierd met een feestje met vrienden en bekenden. Vanaf twee uur werden de gasten ontvangen met koffie, heerlijk gebak en accordeon muziek. Er waren zo'n vijftig aanwezigen waaronder circa een kwart blinden. Uiteindelijk, een Brabants kwartiertje later dan gepland, heette Riet alle gasten welkom.

Riet vertelde als opening een sprookje over een meisje dat uit een pak suiker kwam en dat alleen kauwgomballen en melk lustte. Ook had ze geen gel maar suiker in haar haar. Uiteindelijk bleek het om Riet zelf te gaan maar om dat te snappen moet je het boek dus lezen.

Eigenlijk was het de bedoeling dat het boek vorig jaar al uit zou komen maar door ziekte van Riet is dat niet gelukt. Haar drive om het boek te maken blijkt wel uit het feit dat ze de laatste aanpassingen aan het boek vanuit haar ziekenhuisbed gedaan heeft.

Riet bedankte ook alle mensen die haar haar leven lang geholpen hebben, zoals de zusters in De Wijnberg, haar vrienden, de uitgever die haar deze kans gegeven heeft en alle mensen die haar helpen met haar huis, de computer en meer.

Cees Smit uit Voorschoten was door Riet gevraagd om ook wat te vertellen. Cees vertelde onder de indruk te zijn dat Riet ondanks tegenslagen en afwijzingen toch zes jaar doorgezet heeft  door elke keer het boek nog beter te maken en weer in te dienen met uiteindelijk het resultaat dat deze vrijdag op tafel lag. Hij noemde ook het feit dat 71% van de binden en slechtzienden een WAO, WIA of andere uitkering heeft maar dat Riet tot de 29% behoort die wel zelfstandig werken.

Cees was onder de indruk van het boek, dat veertien uur en vijf minuten luistertijd duurde. Duidelijk, bondig en volledig noemde hij het. Heel opvallend is het, dat er in het hele boek maar één Engels woord voorkomt, maar wat dat woord is moet iedereen maar zelf in het boek vinden. Cees prees ook de zelfreflectie die Riet in het boek doet.

Na nog twee speeches was het tijd voor een stukje uit het boek en een column van Riet.

Riet las zowel het verhaal uit het boek als de column zelf voor, maar niet voordat ze de twee donateurs voor deze dag bedankt had, Stichting Blindenhulp en een anonieme donateur.

Het stuk dat ze voorlas uit haar boek ging over een excursie die ze met haar school naar Parijs maakte met onder andere een niet door haar gewenst bezoek aan de Eifeltoren, een valpartij in de metro en het verwarren van een fles wijn op tafel met een fles azijn, best wel een enerverend  bezoekje dus......

Na het verhaal uit het boek en de column wat het tijd voor het 'Brabant uurke' met gezellige muziek van de accordeon spelers en zanger André en de gelegenheid om nog wat na te praten en natuurlijk ook om het boek te kopen.